مینه کی شایست څو ورځې یا څو ساعته اوږده، په سرکونو وي هسې د لارویو خو کيسه ، په سرکونو وي کبرجنو سترګو زور دی کرلي ځمکې مې پریږدم له کلي ځمه حجره کې بوی د چرسو خیږي لالی مې وساتې، سرتوره به مې کړینه په کور دې يو ګز واوره وشه لږه ګرمي وه تا له غېږې بېله کړمه نښې دې ټولې واپس واخله اوس به د بل په مرضي عمر تیراومه