كلمات مه مه مه
مه مه مه
ستا د شونډو د انګار
د بڼو سیخ کې
ي او را اوړي
پهٔ سپین مخ دې د ځوان
ۍ نسیم لګیږي
تور ویښتهٔ ور باندې او
ي او را اوړي
د زړهٔ تخت مې یو مفتون
باندې پېرزو دی
نور دې نهٔ ور باندې ا
وړي او را اوړي
کله چې شاعر د مخصوص
چاپیریال نه نهٔ وي
وتلی د شعر تشبیه یې هم پهٔ
همغه برخه ځمکه
ګرځي. او چې بل هر صن
عت راوړي، پهٔ هم
غه ځمکه ټوکېږي. مفتون پ
هٔ خپل مخصوص چ
اپیریال کې د هنري شا
عرۍ داسې کر هم
کړی دی چې خوند، ښکلا او
خوشبو لري. او ک
هٔ پهٔ دغسې شعرونو کې
یې (نظریاتي) خبره ه
م کړې ده، هنر
یې نه دی داغداره کړی.
فن یې د موضوع قرباني
نه دی. د طبیعي
شاعرانو پهٔ شعرونو
کې شعري صنعتونه
ځکه سوچه وي،
طبیعي او ناخبرۍ
کې راوړل شوي وي.
لکه پهٔ دې بیت کې د
صنعت، چې د
دوو ظاهري متضاد
و حالتونو (ویښه او خ
وب) تر منځ یې درېیمه شاعر
انه مانا پیدا کړې ده: