ستا تر مزاره چي درځم د ډيران ګله خدائ دې اوچ که ما دې رب مړه کړي چې په تا دوکه کيدمه زه که غورزیږم لاس رانکړئ. ما الوتل په مات وزر زده کړي دینه. که حق بښې نو را بښه یې بیګاه مې خوب لیدو چې خړو اوبه وړمه د جانان دوه ځايه ناستی وي يا د سیند غاړه يا د جګو غرو سرونه په دې امید چې یوه ورځ به چرته ورته بې واره شان ورغاړې وځم کېدی شي غېږه کښي مې کلک ونیسي