سلګی وهمه توره شفه دی د بیلتانه زور مې لیدلی که دي رضا کړم بیا دي نه خفه کومه زړګی می یو وو چی تا یوړه ګلاب خو ندی چی به بیا سپړی ګلونه خلک کور وګوري لور ورکړي ادکې! زه دې په لېوانو ماته کړمه په غم كی ستانه كمه نه یم لیونۍ نه یم چی به كلی خبرومه زړګۍ مي یو وو چي تایوړه تشي پنجري په سینه څله ګرځوومه. لالیه مه ځه رانه واوره داستاپه تلوبه زماساه وتلی وینه مرګه لاڅه انتظاریی زه می جانان پرنیمه لارپرایښی یمه